"Uitwaaien"gedicht van Miriam

Op 13 september heeft Miriam een vaartocht gemaakt met het Statenjacht Utrecht.

 

Op de boot was het heerlijk uitwaaien. Iedereen kon zijn eigen ding doen.

De ene bleef op het dek gewoon kijken naar alles.

Anderen zaten binnen; achter of beneden het schip.

En weer anderen waren erg actief in het meehelpen van het zeilen.

Het volgende gedicht “uitwaaien” heb ik geschreven.

Want uitwaaien dat is precies wat we op het schip deden.

Lees maar…

 

Uitwaaien

 

Wanneer je over het water blijft varen,

voel je hoe de wind; die gaat mee.

De wind wat waait door je haren,

terwijl de boot doorvaart; door wel en wee.

 

Kijkend naar het uitzicht,

de horizon, golven en water;

dat vraagt gewoon om een gedicht.

Al krijg je van het heen en weer wel een kater.

 

Genieten is wat het zeker doet,

iedereen kan zijn eigen gang gaan.

Er is niets wat echt moet,

iedereen weet in welke houding hij of zij kan staan.

 

Uitwaaien; geeft moed voor vele weken,

je haren wapperen in je gezicht.

Niets is wat je nu doet breken,

op je zorgen ben je nu niet gericht.

 

Uitwaaien; kan veel met je doen,

het laten gaan van al je zorgen.

En je staat weer stevig in je schoen,

uitwaaien; kan goed zijn voor elke morgen!

 

Miriam, 22 jaar

(geschreven op 13-september-2011, toen ik op de steiger zat bij het eiland Pampus)