vrijwilligersverhalen

Jan Overeem zag op de website van Abrona een vacature voor een vrijwilliger die met cliënten  wilde gaan zeilen. Omdat hijzelf een fervent zeiler is en hij graag iets voor een ander wilde doen, meldde Jan zich spontaan aan. Het werd een geweldige ervaring.

Jan: “De dag dat ik ging zeilen met Jacco werd een heel aangename dag. Jacco is naar mijn gevoel  behoorlijk zelfstandig. Dit kon ik zien aan de manier waarop hij de boot bestuurde. Hij had aandacht voor de omgeving op het water. Ik kon merken dat hij vaker had gezeild. Jacco vertelde dat hij ieder jaar meezeilt op de Lutgerdina (een speciale klipper die volledig rolstoeltoegankelijk is).”

Met de lunch zorgde Jacco voor een leuke verrassing: hij had krentenbollen, kadetjes met hagelslag en andere zoetwaren meegebracht. Het was een gezellige dag en de sfeer was heel goed. “Het klikte gewoon en dat vond ik schitterend! “

Siewert-Jan helpt Arie naar een sociaal leven

Sieuwert-Jan Nauta is al zeven jaar vervoersvrijwilliger. Zelf vindt hij dat niet zo bijzonder, maar door hem kan Arie Noordijk zijn ouders regelmatig bezoeken.Twee keer per maand rijdt Sieuwert op vrijdagmiddag met de auto van Huis ter Heide naar Driebergen om Arie bij zijn ouders te brengen. Ophalen hoeft niet, want op maandag kan Arie met de taxi terug naar Abrona.


Sieuwert: “Zo’n ritje is beslist geen opgave. Ik vindt het leuk die jongen te zien genieten en het kost mij maar een paar uurtjes.” Contact maken met Arie gaat niet vanzelf, maar is wel leuk, vindt Sieuwert: “Als je hem wat vraagt, antwoordt hij in korte zinnen. Bijvoorbeeld: ‘Hé Arie, wat heb je van de week gedaan?’ ‘Gewerkt.’ ’Hoe was dat?’ ‘Leuk.’ Sieuwert lacht: “Het zijn geen diepgaande gesprekken, maar na verloop van tijd krijg je toch een band.”

Voor Sieuwert is dit vrijwilligerswerk goed te combineren met zijn werk als autospuiter en zijn drukke jonge gezin. In het begin zette hij Arie alleen bij zijn ouders af, maar tegenwoordig gaat hij ook wel eens even mee naar binnen. “En als Arie jarig is, kom ik natuurlijk bij hem op bezoek.”

Andrea en Olga vinden helpen met koken superleuk!

Spaghetti, broccolitaart of chili con carne; Andrea Meeuwsen (student geneeskunde) en Olga Visser (arts) helpen cliënten het allemaal zélf te maken. Hoewel de beide dames een druk leven hebben, vinden ze het superleuk als vrijwilliger te helpen bij de kookcursus die Abrona Leren biedt aan mensen met een licht verstandelijke beperking.

Olga: “Ik houd ervan nieuwe dingen uit te proberen en van uitgebreid koken. Mensen met een beperking leren koken leek me daarom een leuke uitdaging!”

Olga en Andrea vinden het fijn de mensen te helpen het zélf voorelkaar te krijgen. Andrea:“Het enthousiasme van de cursisten, hun ongedwongenheid en hun humor werken aanstekelijk. Het is fantastisch om samen bezig te zijn.’

Doordat de kinderen zoveel plezier hebben, krijg je zelf ook een vakantiegevoel
Via een kennis werd Carlijn attent gemaakt op het vrijwilligerswerk voor Speelkamp Abrona: ‘Da’s nét iets voor jou!’ “Dat klopt helemaal!”, beaamt Carlijn enthousiast. “Ik zorg graag voor anderen. Veel leeftijdgenoten werken in een supermarkt, maar dat vind ik veel te eentonig. Ik ben graag onder de mensen.”

Carlijn heeft al twee zomers meegedaan met Speelkamp Abrona en geniet erg van de verschillende activiteiten (spelletjes, zwemmen, zingen) en het contact met de kinderen.

Carlijn lacht: “Natuurlijk proberen ze je uit; daar zijn ze héél goed in...! Maar ze zijn ook heel open en vertellen veel. Dat maakt het contact ontzettend leuk.”

Als ik met Harm de bus instap, gaat er een glimlach door de rijen

Vrijwilligster Gré is de vaste bezoekrelatie van Harm Abbink. Gré leerde Harm kennen door haar werk bij Abrona woonvoorziening Zuiderbreedte in Huis ter Heide.

Harm is ernstig verstandelijk gehandicapt en praat met plaatjes en gebaren. In het begin moest Gré daar erg aan wennen, maar inmiddels verloopt de communicatie goed. “In samenwerking met de begeleiding van Harm probeer ik zijn sociale netwerk te vergroten. Ik ga met hem mee naar de kerk, een bingo-avond of naar een knutselavond in een wijkcentrum”, vertelt Gré. Omdat Harm dol is op zeehonden, bezoeken ze elke maand het Dolfinarium.

“Een uitstapje met Harm is intensief, maar ik krijg er ook energie voor terug. We hebben samen veel plezier.”

Met een beetje humor houd je het heel lang vol!

Eens in de vier weken geven de zusters Ria Verwaaijen (81) en Wilhelmien Raben (75) van het Sint Jozef uit Amersfoort catechese aan een groepje oudere cliënten in Huis ter Heide. In een vergaderzaaltje komen ze samen om met elkaar te zingen, bijbel te lezen en gezellig te praten.

Ria (lachend): “Bij aankomst is het soms een heel gedoe om de mensen in de kring te krijgen – want de één wil een sigaretje roken en de ander gaat liever koffie drinken – maar als je ziet hoeveel genoegen ze aan zo’n avond beleven, dan is het je allemaal weer waard.”

De zusters vertellen het bijbelverhaal meestal heel eenvoudig en gebruiken plaatjes en voorwerpen om de boodschap over te brengen. Wilhelmien: “Het is voor ons vaak moeilijk te peilen wat er van de boodschap overkomt, maar dikwijls worden we ook weer verrast door hun kinderlijke geloofsvertrouwen. Die onbevangenheid is ontwapenend en heel stimulerend!”