“Met mijn zorgachtergrond kon ik dit niet níét doen”

3 maart 2026

In 2025 deed HR een oproep aan collega’s om extra uren te draaien in de zorg. De inzet van zzp’ers werd afgebouwd en op de locaties was behoefte aan extra ondersteuning. Om continuïteit voor cliënten te behouden, waren vaste en vertrouwde gezichten belangrijker dan ooit. Die oproep kwam ook binnen bij collega’s van het dienstencentrum, met name bij medewerkers die zelf in de zorg hebben gewerkt. “Met mijn zorgachtergrond kon ik dit niet níét doen”, vertelt Stephanie, recruiter bij Abrona.

Toen duidelijk werd dat de inzet van zzp’ers werd afgebouwd en er extra handen nodig waren op de locaties, voelde Stephanie zich als geroepen. “Met mijn zorgachtergrond en mijn papieren dacht ik: ik kan het eigenlijk niet maken om niet te helpen.”  

Pittige combinatie

De beslissing nam ze niet alleen. Thuis werd er uitgebreid over gesproken, want de combinatie was pittig. “Ik heb een jong gezin, ben mantelzorger voor mijn moeder, ik sport en werk sowieso al best veel.” Samen spraken ze af dat ze het tijdelijk zou doen. Stephanie besloot drie maanden lang elke zondag op de groep te werken, met een evaluatiemoment om te kijken of het haalbaar bleef. 

Ze maakte daarbij een duidelijke keuze: één locatie, waar de nood het hoogst was. Dat werd De Valkenier, een groep met ouder wordende cliënten en veel ADL-zorg. “Dat was spannend, want ik had altijd begeleiding gedaan. Verzorging was echt even wennen.” 

Supergoed opgevangen

Toch voelde Stephanie zich snel op haar plek. “Ik ben supergoed opgevangen. De cliënten herkenden me al snel en na een paar diensten wist ik weer wat er van me verwacht werd.” Ze draaide verschillende soorten diensten, waaronder ook één-op-één begeleiding bij cliënten met moeilijk verstaanbaar gedrag. “Het was wel weer wennen om ’s ochtends om zeven uur in de auto te zitten,” zegt ze lachend, “maar het was het waard.” 

Na afloop van de afgesproken periode maakte Stephanie opnieuw de balans op. Ze besloot te stoppen met vaste diensten, het werd toch wat veel. “Ik spring nu alleen nog in als er echt een open dienst is. Ik vond het belangrijk om er te zijn waar het echt nodig was. En om mijn ervaring weer in te zetten op de plek waar je echt het verschil kunt maken.” 

Lees ook de verhalen van:

Dennis: “Een dag op de groep voelt als thuiskomen”
Wilke: “het herinnert me eraan waarom ik ooit in de zorg ben gaan werken”