Linda vroeg begeleiding bij de Obesitaspoli: “Ik heb nu veel meer vrijheid”

13 mei 2026

Toen Linda wilde afvallen en aanklopte bij diëtiste Kelly, zat ze in een scootmobiel. “Ik was te zwaar. Lopen ging bijna niet meer en dagelijkse dingen kostten mij veel moeite.” Volgens Kelly was dit het mooiste dat je kunt hebben: iemand die zelf zegt ‘ik wil geholpen worden’. Linda knikt. “Ja, ik wilde echt dat er iets veranderde.”

Linda volgde een traject bij de obesitaspoli van Abrona. De afgelopen jaren veranderde er veel. “Ik heb mijn leven wel een beetje terug,” zegt Linda. “Ik kan nu dingen doen die ik eerst niet kon. Gewoon een taxi instappen bijvoorbeeld. Of de deur uitgaan wanneer ik wil. Die vrijheid… dat is wel een groot ding. Ik ben nu altijd wel bezig. Fietsen, afspraken… Als ik bezig ben, denk ik ook minder aan eten.”

Samen beginnen

De Obesitas Poli van Abrona is er voor mensen met een verstandelijke beperking die te zwaar zijn. De behandelaren helpen niet alleen met afvallen, maar ook met gezonder leven. Zo ging Linda meer bewegen, zoals zwemmen en krachttraining, kreeg ze meer ritme in haar voeding en ondersteuning met medicatie. Ook hield ze een eetdagboek bij, deed andere boodschappen en leerde opnieuw koken. “Linda kan hartstikke lekker koken,” zegt Kelly. “Wat goed werkt is maaltijden vooruit maken. Zorgen dat er gezonde dingen klaarstaan.”

De begeleiding begon niet met strenge regels, maar met vertrouwen. “Eerst iemand leren kennen,” zegt Kelly. “Wie is iemand, wat speelt er? Daarna kijk je samen: waar beginnen we?” Dat gebeurde heel praktisch. “Ik kreeg tips,” zegt Linda. “En een stok achter de deur.”

Meer dan alleen eten

Voor Linda speelt er meer dan alleen voeding. Ze heeft een psychiatrische achtergrond en geeft zelf aan dat ze baat heeft bij duidelijkheid en structuur. “Ik heb borderline,” zegt ze. “Dan heb je wel bepaalde dingen nodig, zoals vertrouwen en duidelijkheid.” Die begeleiding vindt ze op haar huidige woonplek. “Ik woon nu bij Uranushof en dat is echt mijn plek.”

Eerlijk zijn

Wat hun samenwerking sterk maakt, is openheid. “Als ik binnenkwam en Linda had roze koeken gekocht, dan lagen ze gewoon op tafel. En dat is juist goed. Dan kun je er samen naar kijken.” Linda lacht. “Vroeger was ik daar niet zo eerlijk in. Nu wel.” “Je moet het niet verstoppen,” zegt Kelly. “Want dan kunnen we je ook niet helpen.”

Inmiddels is Linda zo’n 75 kilo afgevallen. “Het is wel een verschil met toen,” zegt ze. Maar voor haar draait het niet alleen om het gewicht. “Eerst had ik altijd een getal in mijn hoofd. Nu denk ik: als ik me goed voel en er goed uitzie, dan is het goed.”

Het blijft soms lastig

Het gaat niet altijd vanzelf. “Als ik stress heb, val ik soms weer in mijn oude patroon. Dan ga ik eten.” Ook verveling is een valkuil. “Als ik me verveel, ga ik eten. Dat is echt een ding.” Toch is er iets veranderd. “Eerst bleef ik daar veel langer in hangen. Nu kom ik er sneller weer uit.” Kelly: “Dan kijken we samen: wat helpt jou nu? En pak je het weer op.”

Haar dieren helpen mee

Linda zorgt voor vier cavia’s, twee konijnen en parkieten. “Het is wel een klusje af en toe,” zegt ze lachend. Maar ze helpen haar ook. “Soms wil ik wel eens een dag in bed blijven liggen. Maar ja… die diertjes moeten verzorgd worden.” Kelly: “Die dieren helpen haar echt. Ze zorgen ervoor dat ze in beweging blijft.”

De begeleiding is inmiddels minder intensief, maar het contact blijft. Soms even appen. Even een steuntje in de rug. “Je mag je best een keer rot voelen,” zegt Kelly. “Maar we gaan wel door.” Linda knikt. “Als ik echt iets wil, dan lukt het me meestal wel.”