“Soms hebben cliënten het gewoon even nodig dat ik naast hen zit”  

4 mei 2026

De woonkamer op de Planetenlaan is rustig deze ochtend. De meeste cliënten zijn naar de dagbesteding. Een enkeling komt even koffie halen en maakt een praatje met een van de begeleiders. Plots gaat het alarm af. Henk, persoonlijk begeleider in opleiding, springt meteen op en verlaat de ruimte. Even later komt hij weer terug. Het blijkt loos alarm.  

Gewone dingen

Veel bewoners hebben naast hun verstandelijke beperking ook psychiatrische problematiek. Denk aan schizofrenie of sterke angst rondom relaties en contact met anderen. Bij sommigen speelt verlatings- of bindingsangst. 

Dat maakt de sfeer op de groep soms ingewikkeld. “Het kan hier binnen een paar seconden omslaan,” zegt Henk. “Van rustig naar heel onrustig. Soms raakt iemand helemaal in zijn hoofd verstrikt.” Toch draait het leven op de woning vooral om gewone dingen: samen ontbijten, een wandeling maken of boodschappen doen. 

Rustige ochtenden en onverwachte momenten

Een vroege dienst begint hier rond half acht. De begeleiding zet koffie, legt brood op tafel en bereidt de medicatie voor. Rond acht uur gaat de deur van de woonkamer open en komen bewoners langzaam binnen. De een is meteen wakker en praat graag. De ander heeft wat meer tijd nodig om op gang te komen. “Veel bewoners hebben een dagprogramma. Doordeweeks gaan ze bijvoorbeeld naar dagbesteding of sporten. In het weekend is het vaak wat rustiger, net als bij iedereen eigenlijk.” 

Uit eten en voetbalwedstrijd

Henk vindt het leuk om activiteiten te organiseren. “Laatst heb ik een sjoelbak neergezet. Van de negen bewoners deden er vijf mee. We hebben ontzettend gelachen met elkaar.” Ook gaat hij af en toe met een bewoner uit eten. Binnenkort gaan ze samen naar een voetbalwedstrijd van Vitesse. “Hij is een enorme fan,” zegt Henk. “Als je weet waar hij vandaan komt, dan is dat extra bijzonder. De man woonde namelijk jarenlang in instellingen waar hij nauwelijks vrijheid had. Inmiddels is hij veel zelfstandiger. “Maar soms zie je ook weer dat kleine jongetje in hem,” zegt Henk. “Dat hij iemand nodig heeft die even naast hem zit.” 

Een klein netwerk

Sommige bewoners krijgen bezoek of gaan iets leuks doen met familie of een vrijwilliger. Zo gaat een van de bewoners wel eens naar de Efteling. En een ander gaat samen vissen Maar dat geldt niet voor iedereen. “Bij sommige bewoners zie je weinig familie,” zegt Henk. “Dat kan best eenzaam zijn.” Dat raakt hem soms. “Ik heb zelf een dochtertje van twee,” vertelt hij. “En dan denk ik wel eens: stel dat zij later in zo’n situatie zou zitten. Dan zou ik er toch elke week zijn.” 

Een warm bad

Henk werkt nog niet zo lang op de Planetenlaan, maar voelt zich er inmiddels helemaal thuis. Voordat hij in de zorg begon, werkte hij acht jaar als meubelmaker. Toch bleef de gehandicaptenzorg hem trekken. “Mijn vader organiseerde vroeger een groot voetbaltoernooi voor mensen met een beperking,” vertelt hij. “Daar liep ik als kind al rond. Misschien is het daar begonnen.” 

Toen hij uiteindelijk besloot de overstap te maken, bezocht hij verschillende zorgorganisaties. Maar bij Abrona voelde het meteen goed. “Als een warm bad,” zegt hij. “Iedereen gaat hier prettig met elkaar om. Er is een fijne sfeer. We doen het hier echt met elkaar. Of je nu manager bent of begeleider, iedereen is gelijk.”